"W kwietniu 1969 w studiach wytwórni Supraphon zespół zaczął nagrywać dużą płytę, ale zarejestrowano tylko jeden utwór (ale jaki!) - ostatni w składzie ze Svobodą. Zdecydowaną większość pracy wykonano dopiero pomiędzy czerwcem i sierpniem, zaś jesienią do sklepów w formie zajawki trafił wydany w zwykłej, firmowej kopercie bardzo udany singiel Fenix/Stroj na nic. Oba nagrania trafiły również na wydany dopiero w czerwcu 1970 roku, doskonały LP Meditace. Nieco uprzedzając fakty, warto wiedzieć, że warstwa tekstowa pierwszych czterech utworów (czyli niemal całej pierwszej strony) składających się na inspirowaną wydarzeniami politycznymi z 1968 roku (Praska Wiosna a potem inwazja wojsk Bloku Wschodniego na Czechosłowację) koncepcyjną suitę 'Meditace' została zakwestionowana przez wręcz szalejącą w kraju cenzurę i album został wstrzymany do momentu, aż nie powstaną nowe wersje. Tak więc kolejny tekściarz dorobił naprędce nowe, pozbawione ideologicznego wydźwięku słowa, które jednak według tych którzy słyszeli zaginioną od zawsze wersję oryginalną nie posiadały już tej siły przekazu. O dziwo, tytuł płyty został niezmieniony! Zrealizowany w mono (z jasnokremową nalepką Supraphonu) i w stereo (z niby-eliptycznym, srebrnym logo wytwórni na ciemnoniebieskim tle) i bardzo delikatnej, cienkiej i bardzo podatnej na zagięcia i starcia pojedynczej okładce (niemal w całości skomponowany przez lidera) album był doskonałą kompilacją tego, co w nowym, europejskim rocku było najlepsze w 1969 roku! Zespół w perfekcyjny sposób potrafił do swojej stylistyki zasymilować wpływy takich grup, jak Cream, Ten Years After, Led Zeppelin, Jethro Tull i oczywiście The Beatles. Przy okazji należy dodać, że jednocześnie nie szczędzono pieniędzy na aranżacje, więc soczyste partie smyczków, bądź dętych co i rusz pojawiały się w kluczowych fragmentach większości kompozycji. Płytę rozpoczynały tajemnicze i mocno psychodeliczne dźwięki sitaru (o dziwo wycięte chyba ze wszystkich późniejszych wydań - łącznię z ostatnimi...), czyli Paměť Lásky - moim skromnym najpiękniejszy fragment albumu i jeden z moich (wielu, co prawda) definitywnych momentów w historii rejestrowanego dźwięku! Nagrany jeszcze w kwietniu 1969 roku i zaśpiewany przez wypchniętego wkrótce potem z grupy Miloša Svobodę był moim zdaniem zaklętym w te dźwięki wielkim krzykiem rozpaczy i żalu pognębionych przez 'bratnie narody' Czechów i Słowaków. Wzbogacony żarliwą melodeklamacją, oparty na bardzo chwytliwej i genialnej w swojej prostocie melodii przywołującej chóralne zaśpiewy średniowiecznych rycerzy, zaaranżowany z pomocą smyczków i dętych, zagrany w średnim, lekko rozkołysanym, niby-marszowym tempie fragment po prostu chwyta ze serce i nie chce puścić. Polskich słuchaczy oczywiście pewnie rozśmieszą sława jak 'láska je věčná' ('miłość nigdy się nie kończy'), ale zapewniam, że nasi południowi sąsiedzi pewnie również uśmiechają się pod nosem przy najbardziej poruszających poetyckich wersach wyśpiewywanych przez Czesława Niemena czy Marka Grechutę. Takie są te nasze mowy... W zupełnie innym, zdecydowanie pogodniejszym nastroju utrzymany był zdecydowanie rockowy i okraszony magicznymi dźwiękami sitaru Blue Effect Street - skomponowany przez Mišíka i oparty na bardzo chwytliwym, gitarowym riffie i nieco rozbujanym rytmie, kapitalny, hippisowski numer z krótką, ale za to bardzo efektowną solówką gitary Hladíka. Wydany kilka miesięcy wcześniej na A-stronie singla Fénix był powoli narastającą i pełną emocji rockową balladą zaśpiewaną w nieco 'festiwalowym' (Sopot, Opole itd.) stylu, ale końcowy efekt okazał się wyborny! Kolejny na płycie, trwający jedynie 2 i pół minuty, zdecydowanie rockowy Stroj Na Nic był zbudowanym na gęstej grze bębnów fragmentem przywodzącym gitarowe dokonania Led Zeppelin oraz melodykę Fire grupy The Jimi Hendrix Experience. Pierwszą, w całości zaśpiewaną po czesku i trwającą zaledwie 17 minut stronę winylowej płyty zamykała krótka, instrumentalna i delikatnie zaaranżowana na gitarę akustyczną, obój i kwartet smyczkowy wersja singlowego Sluneční Hrob. Drugą, zaśpiewaną wyłącznie po angielsku przez Mišíka część rozpoczynał w efektownym stylu Little Girl - kapitalny, bardzo wówczas na czasie blues-progresywny kawałek z partią fujarki i jazzującego sola gitary,będący połączeniem stylistyki Jethro Tull i Ten Years After. Nieco bardziej stonowany charakter nosił sympatycznie rozkołysany Deserted Alley - niemal hipnotyczny, ale chwytliwy numer oparty na współbrzmieniu akustycznych i elektrycznych gitar i świetnej, mocno zajętej sekcji rytmicznej. Kolejne 8 minut wypełnił napisany wyjątkowo przez cały zespół, doskonały Blues About Stone, czyli eee, bluesowy, baaardzo powoli rozwijający się fragment przywodzący dokonania takich zespołów, jak Ten Years After, Led Zeppelin i Keef Hartley Band. Przedostatni na płycie Rainy Day nawiązywał trochę do łagodniejszej, nieco funkującej, chwilami niemal jazzującej strony twórczości Jimiego Hendrixa, aczkolwiek w refrenach zespół potrafił również ostro i soczyście przyłożyć a także z nagła zmienić rytmikę, żeby lider mógł uderzyć słuchacza kolejnym, doskonałym solem! Trwający niecałe 40 minut album kończył dość trudny do zakwalifikowania, mocno połamany rytmicznie i pełen zmiennych nastrojów Where Is My Star - dość unikalne połączenie boogie oraz ciężkiego rocka z kolejną, efektowną solówką gitary. Cóż to za zróżnicowana i zarazem wspaniała płyta! Obecnie, bardzo nieliczne świetnie zachowane egzemplarze (zwłaszcza w niepogiętej i niepościeranej okładce) osiągają cenę 200 euro. Niestety ten uwielbiany od lat przez fanów klasycznego rocka tytuł w momencie wydania okazał się sukcesem bardzo umiarkowanym. Co gorsza, zespół w głównej mierze winił za ten stan (zachowującego się niczym rockowa gwiazda) wokalistę i jego nieposkromioną skłonność do śpiewania angielskich tekstów." RECENZJA JACKA LEŚNIEWSKIEGO Z ROZPOCZĘTEJ, ALE PO PÓŁ ROKU PORZUCONEJ (2021) KSIĄŻKI O ROCKU Z DAWNEGO BLOKU WSCHODNIEGO. Wydanie z 2017 roku, zafoliowane.