HAMMEL, PAVOL & VARGA, MARIAN (patrz: Collegium Musicum / Prudy)

• Produkty od 1 do 2 z 2
• |
• Pokaż na stronie:
• 24 48 72 96
• |
• Sortuj wg:
• nazwa od A do Z nazwa od Z do A cena on najniższej cena od najwyższej

• LP

  HAMMEL, PAVOL & VARGA, MARIAN (patrz: Collegium Musicum / Prudy) - PAVOL HAMMEL & MARIAN VARGA - Zelena posta - SLO Opus Press - POSŁUCHAJ

  cena: 120,00 zł / 30,00 EUR

  DO KOSZYKA

  Szczegóły

  DOSTĘPNY

  
  

  "Natomiast jeszcze w maju został zarejestrowany klasyczny LP Zelená Pošta sygnowany co prawda nazwą Pavol Hammel & Marián Varga i wydany przez Opus w fajnej, rozkładanej okładce jesienią 1972 roku. Na drugi rzut oka był to trzeci, studyjny longplay grupy Collegium Musicum (w składzie Varga/Frešo/Hájek + obecny na debiucie Rastislav Vacho na gitarze ) z bardziej niż gościnnym udziałem śpiewającego niemal we wszystkich nagraniach wokalisty i zarazem kompozytora trzech utworów (na dziesięć - w tym dwóch wraz z klawiszowcem). Na albumie chyba w trzech fragmentach zagrał również wybitny gitarzysta Radim Hladik z Blue Effect i jestem pewien, że każdy usłyszy różnicę pomiędzy jego kosmiczną grą a zmaganiami z instrumentem wspomnianego przed chwilą Vacho... Jak się można było domyślić, nie był to jednak typowy, rozbudowany, cytujący klasyków i progresywny pełną gębą Collegium Musicum znany choćby z Konvergencie, ale złożony raczej z krótkich, choć częstokroć skomplikowanych, ale też balladowych fragmentów ambitny i bardzo zróżnicowany recital muzykujących kumpli - kto wie, czy nie bliższy płytom Hammela i Prúdów niż jego przyjaciół/konkurentów. Stronę A rozpoczynał zaledwie minutowy Domáca Úloha - orkiestrowy kawałek z krótkimi, efektownymi wejściami fortepianu, napisany ponoć dziesięć lat wcześniej przez 15-letniego Vargę! Dla odmiany zaledwie 3 i półminutowy Z Ďatelín był sentymentalną, elegancką balladą wyśmienicie zaśpiewaną przez Hammela z towarzyszeniem fortepianu, organów Hammonda i delikatnych smyczków. Trzeci na płycie, mocno prący do przodu Tenis był niemal rhythm'n'bluesowym, dynamicznym kawałkiem w stylu wczesnych lat 60. i okraszonym zachowawczym solem gitary grającego akordami (prawdopodobnie) Vacho. Potem nastąpił trwający aż 5 i pół minuty i moim zdaniem doskonały Smutná Ranná Električka - nieco bluesujący, rytmiczny fragment świetnie zinterpretowany przez posiadającego również zdolności aktorskie wokalisty i ozdobiony szybką, zadziorną i całkiem długą solówką (z pewnością) Hladíka! Pierwszą część kończył napisany wyłącznie przez Hammela, nagrany z towarzyszeniem instrumentów perkusyjnych, połamany rytmicznie i zarazem mocno rozbujany Krajina Bielych Dievčat - pełen oddechu, dość hipnotyczny, 7-minutowy utwór charakteryzujący się lekko zniekształconym wokalem i niemal psychodelicznymi partiami organów. Drugą stronę otwierał kolejny, dość rozbudowany fragment, czyli trwający 6 minut, doskonały Páví Ples - skomponowany przez obu muzyków, pełen zmiennych nastrojów, zaśpiewany z klasą i momentami będący niemal klonem ówczesnych Emerson, Lake & Palmer. Potem nastąpił zagrany w dużej mierze w metrum 9/8, bardzo dziwaczny Cesty Bláznov - świetny, prawdziwie progresywny utwór ozdobiony mocno frippowską, pokręconą solówką gitarzysty Blue Effect! To się nam album mocno rozkręcił! Niespełna 2-minutowy Nechtiac był quasi-symfoniczną, organowo-orkiestrową miniaturą wzbogaconą delikatnym głosem, zaś po nim pojawił się doskonały, balladowo-rockowy Slnečnice - dystyngowany, ponownie nieco emersonowski kawałek oparty na nieco połamanym rytmie, organowym tle, okazjonalnymi punktującymi fanfarami dętych i okraszony wyśmienitym solem gitary. Płytę zamykał skomponowany przez Vargę i Hammela i składający się jakby z dwóch części, 7-minutowy, zdecydowanie progresywny Pošta - w pierwszej połowie jakby podsumowujący wcześniejsze, co ambitniejsze nastroje, zaś po krótkiej przerwie powracający z nieco zniekształconym, instrumentalnym, polifonicznym tematem głównym z rozpoczynającego debiut Prúdów utworem Zvonky, Zvoňte. Aż się chciało, żeby Hammel ponownie zaintonował te słowa..." RECENZJA JACKA LEŚNIEWSKIEGO Z ROZPOCZĘTEJ, ALE PO PÓŁ ROKU PORZUCONEJ (2021) KSIĄŻKI O ROCKU Z DAWNEGO BLOKU WSCHODNIEGO. Reedycja z 2017, w rozkładanej okładce, zafoliowana.

• LP

  HAMMEL, PAVOL & VARGA, MARIAN (patrz: Collegium Musicum / Prudy) - PAVOL HAMMEL / MARIAN VARGA / RADIM HLADIK - Na II. programe sna - SLO Opus Press - POSŁUCHAJ

  cena: 110,00 zł / 27,50 EUR

  DO KOSZYKA

  Szczegóły

  
  

  W 1976 roku Hammel, Varga oraz Hladik a także kilku przyjaciół z Prúdów i z Fermaty (m.in. Hájek, Szapu i Kozma na bębnach oraz Belák na basie) zebrało się żeby nagrać wydany przez Opus już w 1977 roku w pojedynczej kopercie, ale z dodatkową wkładką ze zdjęciem tria LP ‎Na II. Programe Sna - podpisany Pavol Hammel, Marián Varga, Radim Hladík. Tak po prawdzie, to ponownie była to płyta dwóch dawnych kumpli (i zarazem kompozytorów całego materiału) a nazwisko gitarzysty (oczywiście słyszalnego, ale na poziomie istotnego muzyka sesyjnego) trafiło na okładkę prawdopodobnie za 'całokształt' oraz ze względów marketingowych. Opinie na temat tego albumu są podzielone. Jedni uważają go za niemal za klasykę progresywnego rocka z tej części Europy a inni znów, że popowy, że nierówny... W tym wypadku prawda wyjątkowo leży pośrodku, gdyż mniej więcej połowa tych bardziej skomplikowanych utworów (z reguły napisanych o dziwo, przez wokalistę) to jest czeski rock z najwyższej półki, i faktycznie - druga część płyty (a w szczególności jej druga strona) to napisane przez Vargę (do tekstów Peteraja) krótkie, zazwyczaj niezbyt skomplikowane formalnie kawałki (będący jakby częścią rock-opery czy musicalu a nie progresywnego albumu) zaśpiewane ze swadą przez Hammela. Problem w tym, że jeśli lubi się stylistykę, intonację i barwę głosu lidera Prúdów (a ja polubiłem bardzo - nawet nie wiem kiedy!), to wtedy całości płyty słucha się z wielką przyjemnością! Natomiast miłośnicy konkretnego, w dużej mierze instrumentalnego grania lepiej żeby mieli w odtwarzaczu funkcję programowania :-) Pierwszą stronę otwierał skomponowany przez duet H-V ciężki, rozkołysany i niemal hardprogresywny Na Druhom Programe Sna - zaśpiewany przez Hammela silnym głosem, zaledwie 3 i półminutowy fragment ozdobiony pięknym, choć krótkim solem Hladika z pomocą pedału głośności oraz kolejnym, już na pełnym gazie. Tak więc początek był bardzo obiecujący! Potem nastąpił zaledwie 100-sekundowy Náhle - piękny, balladowy utwór oparty na współbrzmieniu hiszpańskiej i elektrycznej gitary, smyczków, fortepianu i melodyjnego wokalu. Trwający 4 minuty Letia Husi to niemal emersonowski utwór wzorowany trochę na She Belongs To Me - grupy The Nice i w większości wypełniony niemal psychodeliczną, klawiszową improwizacją graną na tle fajnie nabijających szybki, nieco połamany rytm bębnów! Trwający tylko minutę Voda był kolejną, wyrafinowaną miniaturą na wokal, fortepian i jakieś przeszkadzajki, natomiast napisany przez Hammela, 7-minutowy S Chodníkom Na Chrbte to kapitalny, progresywny utwór spełniający wszelkie standardy klasyka gatunku: chwytliwy temat grany przez zaciągającą nieco gitarę, niebanalna gra sekcji rytmicznej; swobodny, niemal zaimprowizowany pojedynek grających ze sobą elektrycznej gitary i przesterowanych i specjalnie modulowanych organów Hammonda i wreszcie dynamiczna kulminacja. Super! Tylko dla tego nagrania warto mieć tę płytę! Pierwszą część albumu zamykał monumentalny Ľalia Poľná - trwający 4 minuty utwór oparty na brzmieniu kościelnych organów (wokalu i chórków) i brzmiący niemal jak fragment mszy. Drugą stronę rozpoczynał pogodny, folkujący, pop-rockowy i nieco zabawny Papageno Z Novej Vsi - krótki kawałek Vargi, który kiedyś byłby zwykłą stratą czasu a dzisiaj słucham go z przyjemnością. Niestety, skomponowany przez Pavola, popowy, nieco latynoski i na dodatek okraszony głośnymi, żeńskimi chórkami V Zelenej Pamäti z pewnością był jedynym, prawdziwie słabym numerem na Na II. Programe Sna. Zagrany w stylistyce rozbawionych, jazzujących Queen - Na Schodoch Gymnázia był może niewiele lepszy, ale przynajmniej zaśpiewany i zagrany w niewymuszony sposób. Nie będę ukrywał, że trzeci z kolei (na szczęście krótki), pop-rockowy numer w postaci Správne Žiť może twardogłowych progsterów doprowadzić do płaczu albo szału), ale po prostu należy zaakceptować tę nieco musicalową konwencję i już. Następujący potem Z Ofsajdu był balladowo-rockowym fragmentem ozdobionym chwytliwym tematem granym na flecie i bardzo ładną solówką gitary Hladika. Przedostatni na albumie, skomponowany przez Hammela, ponad 4-minutowy Lodička Z Papiera był od dawna wyczekiwanym, dynamicznym i dość wyrafinowanym, pełnym zakrętów, niemal wykrzyczanym rockerem łączącym stylistykę ELP, wczesnych Queen i Uriah Heep! Gdyby ten fragment znalazł się na pierwszej stronie, to jestem pewien, że połowa słuchaczy nigdy nie przełożyłaby winylu na drugą stronę (ale pierwsza byłaby mocno zgrana...), tym bardziej, że całość zamykał zagrany w drażniącym, dixielandowym stylu (potem przeistoczonym w rodzaj szantów) Až Túto Moju Pieseň Dohrajú. Niewiele brakowało, aby to był ostatni tytuł w karierze Hammela, gdyż w sierpniu 1976 roku ledwo wymknął się śmierci. Miał lecieć porannym samolotem z Pragi do domu w Bratysławie, ale ponieważ troszkę w nocy 'zabawił', to zaspał a samolot, którym miał lecieć rozbił się z powodu poważnej awarii niedaleko Bratysławy podczas próby lądowania na wodzie i i wszyscy pasażerowie zginęli. Ponieważ artysta był na liście pasażerów, przez kilka godzin uważano go za zmarłego. Kiedy wylądował w Bratysławie następnym lotem, łatwo sobie wyobrazić szczęście zrozpaczonej rodziny i przyjaciół! RECENZJA JACKA LEŚNIEWSKIEGO Z ROZPOCZĘTEJ, ALE PO PÓŁ ROKU PORZUCONEJ (2021) KSIĄŻKI O ROCKU Z DAWNEGO BLOKU WSCHODNIEGO.