To jedna z najbardziej kultowych i najrzadszych brytyjskich płyt tzw. private press z lat 70. i wśród kolekcjonerów długo funkcjonowała niemal jako legenda. Album został nagrany praktycznie domowymi metodami przez Olivera Chaplina a całość powstała w duchu pełnej niezależności jako pomieszanie psychodelii, acid folku i eksperymentalnego bluesa. Nagrania wykonano na 4-ścieżkowym magnetofonie TEAC, bez syntezatorów, często z użyciem pojedynczego mikrofonu. To nadaje płycie bardzo surowe, organiczne i momentami wręcz „halucynacyjne” brzmienie. Krótkie utwory przechodzą jeden w drugi a muzka momentami przypomina stylistykę Syda Barretta, a chwilami eksperymenty Captain Beefheart.