Album, który w wersji anglojęzycznej ukazał się w 1976 roku, a w węgierskiej rok później to jeden z najbardziej dojrzałych albumów Omegi z klasycznego okresu twórczości i zarazem dzieło, na którym zespół w pełni rozwinął swoje symfoniczno-progresywne ambicje. Kompozycje wyróżniają się rozbudowanymi aranżacjami, w których dominują organy Hammonda, mellotron, syntezatory Mooga oraz pełne melodii partie gitar Györgya Molnára. Wydanie w oryginalnej, węgierskiej okładce.